• DOLAR
    7,9613
  • EURO
    9,5046
  • ALTIN
    463,85
  • BIST
    10,6732
Bebekler, ‘Cee-ee’ Şakasına Neden Çok Şaşırırlar?

Bebekler, ‘Cee-ee’ Şakasına Neden Çok Şaşırırlar?

Çoğumuz bebekliğimize dair rastgele bir anıyı direkt hatırlayamayız. O dönemde gördüklerimiz beynimizde kalıcı bir biçimde yer edinemez. Gördüğümüz tüm bebekler de aslında bilişsel açıdan hayli sıradışı özelliklere sahiplerdir. Örneğin muhakkak bir çağa dek oynadıkları oyuncak masanın altına düştüğünde onun orada olduğunu düşünemezler, yani görmedikleri şey, onlar için aslında yoktur.

Bebeklerin dış dünya ile olan etkileşimleri, çok uzun yıllardır bilimsel araştırmalara tabi tutulmuş bir husustur. Bebekler hangi periyotta neyi algılayabiliyor, neyi düşünebiliyor bu tıp sorular her vakit merak konusu olmuştur. Birkbeck Üniversitesi’nden Dr. Casper Addyman, bebeklerin gülüşlerinin zihinsel gelişimlerini anlamak için son derece değerli olduğunu savunuyor. Gelin, Addyman’ın araştırmalarına ve cee-ee şakasının ehemmiyetine yakından göz atalım. 

Bebekler, gülmeyi bir irtibat yolu olarak kullanıyor:

Bebekler, doğdukları andan itibaren çocukluk yıllarına kadar sıkı bir müşahede altında tutulurlar. Bu periyot içerisinde hem zihinsel hem de fizikî gelişimleri yakından takip edilir. Saatlerce ağlamasından yorgun düşmüş ebeveynler için en büyük ödül, bebeklerinin kahkaha ve gülücük saçtığını görmektir. Pekala bu kahkahalar yalnızca kolay reaksiyonlardan mi ibaret, yoksa bizlere zihinlerinin işleyişi hakkında daha fazla bilgiler mi veriyor?

Dr. Casper Addyman, bebeklerde kahkaha ve gülüşlerin tıpkı ağlamalar üzere çok erken devirde ortaya çıktığını ve bebeklerin bunu bir bağlantı yolu olarak kullandıklarını gösterdiğini söylüyor. Yapmış olduğu araştırma için 700’e yakın anket toplayan Addyman, tezlerini güçlendirmek için anket yapmaya devam ediyor.

Addyman, yaptığı araştırmalara nazaran şimdi 1 aylık bebeklerin bile onları hoşnut eden hislere karşı gülümseme ve kahkaha ile reaksiyon verdiklerini, iki ila dört aylık oldukları vakit da bunları toplumsal bir bağlantı için kullanmaya başladıklarını lisana getiriyor. Addyman, yaptığı araştırmaları daha ileriye götürerek bebeklerin dünya ile olan etkileşimlerini daha yakından incelemeyi umuyor. 

Jean Piaget, çocukların farklı evrelerden geçtiğini savunuyor

Çocuk gelişimi konusunda en kıymetli araştırmaları yapan bir öteki isim Jean Piaget, farklı yaşlardaki çocukların dünyayla olan etkileşimlerini gözlemleyerek her bir çocuğun yetişkin bir bireyin zihinsel yeteneklerine ulaşması için 4 farklı kademeden geçmesi gerektiğine kanaat getirdi. Dilerseniz bu 4 basamağa daha yakından bakalım.

Birinci evreyi duyu-motor evresi olarak isimlendiren Piaget, çocukların 2 yaşına kadar çevreyi, etraftaki objeleri ve insanları algılayıp sallama, emme ve kavrama yoluyla etkileşime girerek anladığını savunuyor. 2 yaşından 7 yaşına kadar ise fonksiyonellik öncesi ismini verdiği evrede çocukların bildiklerini anlatmak ve yeni şeyler öğrenmek için hem yavaş yavaş konuştuklarını, hem de taklit yeteneklerini ve etraftaki objeleri kullanmaya başladığını söylüyor. 

7 yaşından 12 yaşına kadar deneyim ettikleri somut fonksiyonel evrede çocuklar, etrafı mantıklı bir biçimde algılamayı başarıyor ve objeleri kategorize edebilir hale geliyor. Son evre olan formal işlemsel evrede ise çocuklar artık hem bilimsel hem de varsayımsal olarak düşünmeye başlıyor. 

Jean Piaget, her ne kadar bebeklerin bu periyotlardan geçerek yavaş yavaş dünyaya karşı anlaşılabilir bir fotoğraf oluşturduğunu söylese de Dr. Addyman kahkahaların ve gülücüklerin de bebeklerin gelişimini anlamak için son derece değerli olduğunu söylüyor ve “bir latifeyi lakin anladığınız vakit gülmeye başlarsınız, bu yüzden bebeklerin güldüğü şeyler bize dünyayı nasıl algıladığını anlatıyor” diyor. 

Bebekler, absürtlüğü algılayamıyor

Dr. Addyman, bebeklerin sahip olduğu deneyimin azlığından ötürü farklı yahut absürt şeylere reaksiyon vermediklerini, her şeyi son derece olağan olarak kabul ettiklerini söylüyor. Tezini desteklemek için büsbütün maviye boyanmış saçlarla gezen Addyman, bebeklerin mavi saçları gördüğünde asla gülmediğini, lakin daha büyük çocukların ortada yanlış giden bir şeyler olduğunu algıladığı için gülmeye başladıklarını söylüyor. 

Addyman, bebeklerin daha evvel gülmedikleri bir şeyi birden teğe komik bulmalarının beyinlerinin derinliklerindeki gelişmeler hakkında bizlere çok fazla şey öğrettiğini söylüyor. Baby Laughter Project, Addyman’in 20’den fazla ülkeden ebeveynlerle anket yapmasına imkan sağladı ve cee-ee şakasının obje kalıcılığı ismi altında bebeklerin gelişimini son derece açık bir halde gözler önüne serdi.

Cee-ee latifesi, bebeklere muhakkak bir dönemden sonra komik gelmeye başlıyor

Obje kalıcılığı aslında çok kolay bir mantıkla işliyor. Terim, bir objeyi görmeseniz bile onun varlığından emin olma durumunuzu tanımlıyor. Örnek verecek olursak saklambaç oynarken karşıdaki kişinin varlığından eminsiniz lakin nerede olduğunu bilmiyorsunuz. Biz her ne kadar bu hadisesi benimsemiş olsak da küçük 6 aydan küçük bebekler şimdi bunu algılayacak durumda değiller. 

6 aylıktan küçük bebekler, onlara cee-ee latifesi yapıldığı vakit anne babalarının yüzünün bir anda yok olduğunu düşünüyor ve şaşkınlık içinde kalıyorlar. Bu da latifeye gülmekten çok şaşkın şaşkın bakmalarına yol açıyor. 

6-8 ay ortasında ise bebekler, cee-ee yapan kişinin saklandığını biliyor ve heyecanlı bir formda geri gelmesini bekliyor. Sürpriz bir halde bir anda karşıdakinin yüzünü görmek onları hem heyecanlandırıyor hem de kahkahalara boğuyor. 

Şakalaşmak ve oyun oynamak irtibat konusunda son derece değerli

“Bir bebek size gülümsediği vakit elinizde olmadan siz de onunla gülmeye başlarsınız, bu da bebeğin beşerlerle bağlantıya geçme konusunda son derece değerli bir yere sahiptir” diyor Addyman ve bebeklerin, kahkaha ve irtibat ortasında potansiyel bir ilişkiye sahip olduğunu belirtiyor.

Bebeklerin şakalaşırken karşı tarafı taklit ettiğini ve göz teması kurduğunu belirten Addyman, “bebekler latife yaparak ve oyun oynayarak konuşma ritmini yakalayabiliyor” diyor. Yani gülümseme ve kahkahalar, bebeklerin konuşmayı öğrenmeden evvel irtibat kanalı olarak kullandıkları bir sistem olarak karşımıza çıkıyor. 

York Üniversitesi’nden Dr. Katie Slocombe, primatların bile gülmeyi bir etkileşim ve bağlantı aracı olarak kullandığını söylüyor ve genç şempanzelerin oyun oynarken çoğunlukla kahkaha attıklarını, bu sayede öteki genç şempanzeleri gıdıklamaya yahut peşinden koşmaya teşvik ettiğini belirtiyor. 

Dr. Addyman, son olarak bebeklerin kahkahalarının yetişkinler tarafından yorumlanmasının son derece yanlış olduğunu, farklı yaşlardaki çocukların kahkahalarına daha yakından ve bilimsel bir formda bakılırsa başlarında neler olup bittiğini anlayabileceğimizi söylüyor. 

Gülümsemelerin ve kahkaların evrimi

Yapılan araştırmalara nazaran bebekler, birinci sefer 1 – 3 aylıkken gülmeye başlıyor. 2 – 4 ay ortasında ise gülmeyi toplumsallaşmak ve ebeveynlerinin dikkatini çekmek için kullanmaya başlıyorlar. 3 – 6 aylıkken kahkaha atmaya başlayan bebekler, 4 – 6 aylık olduklarında gıdıklanmaya ve buna kahkahalarla reaksiyon vermeye başlıyor. 6-8 aylıkken ise obje kalıcılığı gelişiyor ve ce-eee üzere oyunlar komik gelmeye başlıyor. 

Sosyal Medyada Paylaşın:

BİRDE BUNLARA BAKIN

Düşüncelerinizi bizimle paylaşırmısınız ?

Yorum yazmak için giriş yapmalısın

  • ÇOK OKUNAN
  • YENİ
  • YORUM
bedavafullfilm.com